بیست و پنجم اردیبهشت ماه ، روز گرامیداشت حکیم فرزانه طوس ، خجسته باد .

فردوسی بسان کسی می ماند که بر باروی ویران شهری سوخته ایستاده است و شکوه بر باد رفته آن را توصیف می کند . از پیکر مردگان ، کاخ و میدان می سازد و از دود و آتش ، باغ و گلشن . ولی هر چند گاه یکبار به خود می آید و با دیدن وضع دلخراش موجود ، به بی مهری جهان نفرین می فرستد و زبان به پند می گشاید . بدین ترتیب توصیفی که فردوسی از ایران کهن می کند ، عمیقاً با پرسش از هدف و مفهوم زندگی آمیخته است . فردوسی با این پرسش ، شراب همه سخنوران پس از خود را از درد ایران ، درد آلود ساخته است .

ادامه نوشته

ضرب المثلهای ایرانی-بند واژۀ غ- ف

غوره نشده مویز شده است ! فیلش یاد هندوستان كرده !

ادامه نوشته