دهم بهمن جشن سده بر ایرانیان خجسته باد

سده  از جشن آتش یادگار ست         
به عالم  تا ابد  آن ماندگارست

سده روزیست کاتش  گشت  پیدا              
 زنورش گشت روشن دشت وصحرا

 

سده جشنی زعهد باستانست  
پدیدارنده ی یک داستانست

روایت کرده پیر توس بر ما
که آتش را چه کس بنموده پیدا

به هوشنگ از شهان  شاهنامه
همی نسبت دهد این  کارنامه

چوانسان شد ازآن نعمت خبردار
به مجمرکرد  وشد دایم نگهدار

ستایش کرده، شکر آورده یزدان
که این رحمت براو  گشته نمایان

به پا جشن و سرور بیکران کرد
چنین روزی به ایران یا د مان کرد

وزان پس شد همه ساله درین روز
به پا  کوهی زهیزم  آتش افروز

به جای آورتوهم  رسم نیاکان 
که این رسمی کهن باشد به ایران

تو هم انبوهی  از  آتش  برافروز
به پنجاه روز مانده  تا به نوروز

به هنگامی که پنهان گشت خورشید 
هوا روشن ،نه از مهتاب و خورشید

زآتش کن هوا را گرم و روشن  
مترس ازسوزسرما،پوش جوشن

مکن هرگز فراموشت وطن  را  
همه  اعیا د ملّی  و کهن   را

چو غیبی گرتو هم ایران پرستی
مشو از یا د آن تا زنده  هستی

چکامه از: پرویز غیبی